
Hep yalnız kalmam gerektiğini savunuyodum. Kafamı olabildiğince uzaklaştırmak. Çünkü herşey eskisi gibi karşımda bana sırıtarak duruyo. Çok ciddiyim. Arada vuruyo. Canı sıkılıyo ağzıma sıçıyo vb. Neyse gidiyorum bu sefer. Herşeyden uzaklaşabileceğim biyer buldum kendime. Bir iki insan tanıyo sadece orda. Onlarda gideceğim yerin patronları. Dün gece güzel insanlarla tanıştım. teşekkür ederim onlara :) telefonumuda kapatsam mı die bi program içerisindeyim. çok lazım olursa açarım. hadi öptüm. malum hazırlanmam gerek!

1 yorum:
Yorum Gönder